gidişinle masal olacak...

[[gamzelim]]

Kimse kahraman yapmasın seni masalına… Kimse seni ben kadar yazamayacak…

Bir son için eline kalemi dolayacağım… Hadi yeniden, yenilmeden dercesine son diyebilmek…
Hadi son…

Sonsuza dek yazılabilecek masala son düşürmek istemem elbet…

Kirpiğimde asılı kalacak masal... Göz yaşlarıma takılacak… Kaç kez uslandırdığım göz yaşlarım uslanmayacak…

Ölmeyi bile beceremeyecek kadar beceriksizken ben, tek bir kelimeyle öleceğim…

Zoraki de olsa yumulacak gözlerim gecesini oynayan semaya. Ki artık uykusuzluğumu uykuya daldıracağım masalım olmayacak…

Gideceğin gün bir bahar göster bana , dünsüz olsun. Unutulması gerekenler unutulsun. Bilinsin yine gözümden sızan kan, bileğimden damlayan yaş… Kötü gün niyetine saklanmış tüm hüzünler kullanılmalı o gün. Gün, kötü gün…


Bir aşkı kaç kez gözlerinizden akıtabilirsiniz?
Ve gözyaşlarınızda kaç kez aynı imzayı görebilirsiniz?
Hadi, içinizi toplayın da cevap verin
Susabilir misiniz?
Emeklerken düşsel kırıklarınızın yolsuzluğunda
Düşebilir misiniz?
Oysa düşmek için yürümek gerek,
Bilmektesiniz…
Korkmaktasınız,
Aşk adına çıkılan her yoldan cayarken varlığınız
Unutmayınız
Siz aşkın en ortasındasınız…
Ve bu savaşta payınıza sadece yenilmek düşer
Farkında mısınız?

Cevapları olmayacak yazının…
Yankılanacak sadece uzun koridorlu bir boşlukta.
Duyan olmayacak…


Son sözü defalarca söylenmiş bir yeniliş olacak masal. Büyük yenilmek için masal yazmış olacak gerçeğim.

Seni yazarken kendimi nerde unuttum ben? Nasıl oldu da kendime “siz” oldum?

… Giden gider ve her şey biter!.. Yalan!!!

Ki artık susacağım…

Bir sonu avuçlayacağım ellerimle…

Son diyeceğim… Bitti… Parantez içlerine bitemedi yazacağım.

Masal parmaklarımın altında son çırpınışlarını gösterirken, büyük ağaçlar gölgesinde eskiyen gün itirafçısı olacak içimin;

“Yaraların sarılmaz, karanlığın artık aydınlığa ulaşmaz…”

Yine yarım kalacağım. Nasılsın deme hiç... Düşlerimin şah damarını keseceğim bu sonla.

Ben hiç bitmeyecek bir masalı yazacak kadar cesurluk gösterirken varlığımda, cesaretsizlik düşecek payıma. Yalan olacak… Bilmeyeceksin!... Varsın bana kalsın cesaretsizliğin yüzü. Varsın bende kalsın sustuklarım. Ne faydası olacak ki konuşmanın?

Yutkunacağım ölümün en koyu halini. Öyle ya her renkten önce karaydım ben. Düştüm, kanadım masal yazınca; kırmızıyı öğrendim. Acıdım, susmadan ağladım; şeffaflığı öğrendim. Düş kurdum; pembeyi bildim. Seneler geçti üstümden; toz rengine kuşandım. Sonbaharda düştüm yere; sarardım. Ama ben hep karaydım.

O zaman giderayak ne demeliyim sana? Yirmi dokuz harften kurulma en güzel düş kalacaksın dünyama. Adından anlamlı değil hüznün tanımı bana. İki heceydin satırlarda can buluşunda. Seni yazmak için kendimi bile silebilirdim…

Ben şiirsi bir ağlayışla otururken masalın kıyısında, bilmediğine döktüğüm yaşları toplayacağım bu sonda…

Yollar parçalarken adımı, asılsız bir ihbardan sorgulanacak asudeliğim.

Bir mermi düşecek alfabeme, delik deşik olacak harflerim.

Yokuşlar çıkacağım, inişleri olmayan. Taşlara takılıp yuvarlanmaktan bıkmadan. Adını intihar koyacağım yaşamanın.

Bir şarkısı olmayacak masalın; duyulduğunda hatıra geleceği. Sözleri de bitecek ya o an… Ne desem boş… Ne desem sürüklenecek zifiri karanlıkta. Hiçbir sözün faydası olmasa da bu sona, bunca yazılmışlığın ardında bir son çizmeli diyeceğim masala…

Bir cellâda gülümseyecek kadar özlemek ölümü, ne demek bilir misin? Bir son yazarken sonunu çizmek yaşam haritana…

Diyebilir misin ki geçecek? Diyebilir misin ki masallar unutulur, biter, yok olur…
Desen ki inanır mıyım artık?

Masal sonlarında üç büyük elma düşer bilirsin. Birincisi sana, ikicisi sana, üçüncüsü de sana olsun. Masaldan kendime pay ayırmadığım gibi bu son da düşmesin payıma…

Bu sona bir kalem feda edeceğim. Al götür kendini satırlarımdan…


Ve masal bitecek.

Unutma! Hep içime yazılacaksın

İçimde yazılacaksın…