Sen yoksun ve ben biraz daha ölüyorum sensizligin icinde

[betul_1905]

Sen yokken biraz daha ölüyorum ben. Gönlüm sonbahar, yaprak yaprak dökülüyor, her mevsim ki$, hergünüm gece. Sonu yok yollarin, yarini yok saatlerin ve ben biraz daha ölüyorum sensizligin ortasinda. Kokusu yok ciceklerin, gök ku$aginin rengi yok, ate$i yok sevmelerin, sigaramin dumani yok, gözlerin her yerde, ne yana baksam gözlerin ve ben biraz daha ölüyorum gözlerinin ortasinda. Alevi yok yanginlarin, suyu olmadigi gibi yagmurun. Denizin mavisi yok, tipki gözlerin gibi. Gözlerin her yerde, ne yana baksam gözlerin ve ben biraz daha ölüyorum sensizligin ortasinda.
Dostu yok gecelerin, geceler cok uzun, geceler bir ömür, ömür dedigin bir tutam ümit. Ümidi yok yarinlarin, tipki senin yoklugun gibi ve ben biraz daha sana hasret. Hasret bir ip bogazima dügümlenmi$, dügümler her tarafimda, bütün yollar kör dügüm ve ben biraz daha ölüyorum sensizligin ortasinda.
Yalnizligini ben yazarim $iirlerin, ayriligini ben. Karamsarlıkları hep senden, hayalinle süslenen bu $ehir ve ben ölüyorum bu $ehirde sensizlik ortasinda.