Sana Dair...

[betul_1905]

Hayat bu kadar mı acımasız..?nerde yanlış oldu ki diye düşünüyorum.sıkışmış kalmışım bir yerlerde..bir türlü çıkamıyorum…çabalıyorum bütün gücümle tam başardım derken yine aynı hızla dibe batıyorum ve başladığım yere dönüyorum..
Ve neden diyorum böyle oldu…hayat güzel giderken neden birden bire her şey tersine döndü.acaba sen gittikten sonra mı her şey üstüme bu kadar çok geldi..ve ezdi beni..
Sen gittikten sonra…evet sen gitmiştin,bir türlü kabul edemediğim bir gerçekti…oysa çok zaman oldu sen gideli..
Aslında gelişinden belliydi gideceğin bir sonbaharda gelmiştin kaç sonbaharlar devirdik birlikte ve gidişinde geldiğin gün gibi soğuktu..sonbaharın ayazıydı.
Kendimi hiç sevmiyorum seni sevdiğim için..Herkes gülüyor halime bilmiyorsun sen?neden dersen senin yüzünden..ama ben onlara inat daha çok sevmiştim seni…
Sevmiştim…sevmiştim…
Şimdi senden geriye koca bir acı kaldı..sevgin kalmadı sadece ne olduğunu anlamadığım ama her sızladığunda canımı yakan bir acı kaldı…
Bir de gözyaşları var sonu gelmeyen damlalar…içimdeki o acı her sızladığında yağmur gibi akan önüne bend kuramadığım damlalar getirip bırakıyo gözlerime…belki de seni zehirli kirpiklerime bıraktığım zaman huzuru bulabiliyorum..sana hala ağladığım için yine bana herkes kızıyor…bir damla gözyaşını bile hak etmiyormuşsun…
Gerçekten öyle mi??
Öyle…
Keşke bana ihaneti hediye edeceğine seni sevmiyorum deyipte gitseydin olmaz mıydı??inan daha çabuk kabullenirdim..
Sen bana seni sevmiyorum diyemedin ama artık ben diyorum..
Ben artık SENİ SEVMİYORUM…çünkü canımı acıtıyorsun…