Bosna'ya ne kadar yakınız?

[SedeF]

Bosna'ya ne kadar yakınız?

İstanbul'dan Sarayevo'ya uçakla bir buçuk saatte varılıyor. Eğer yakınlık, mesafeyle ölçülüyorsa, Bosna bize uzak sayılmaz. Hele sevgiyle ölçülüyorsa yakınlık, o zaman kapı komşusuyuz. Öyleyse niye bu kadar uzak duruyoruz?
Sarayevo şurası. İstanbul'dan uçağa bindiniz mi, bir buçuk saat sonra Sarayevo Havaalanı'ndasınız. Yani İstanbul'dan, Başçarşı'daki Gazi Hüsrev Begova Camii'ne varmanız, en fazla iki saat.
Üsküp, Sarayevo'dan da yakın. Hele şimdi Bulgaristan'ın, Yunanistan'ın sınırları içinde kalan şehirler, daha da yakın.
Bizim, kendi içdünyamızın zenginliği için, onlara ihtiyacımız var. Oradaki tarihin, oradaki insanların içimizde bir yeri olmasına ihtiyacımız var.
Oralardaki insanların da, bizim de, yeryüzünde yalnız olmadığımızı hissetmeye, görülmeye değer, sevilmeye değer, varıp halini hatırını sormaya değer insanlarımızın varolduğunu hissetmeye ihtiyacımız var.

Ekonomik açıdan da, hem bizim, hem onların, birbirimizle doğru dürüst iş yapmaya ihtiyacımız var.
Oralara yapılacak bir ziyaret, Akdeniz sahillerindeki pahalı otellerde yapılacak tatillerden daha pahalı değil. Üstelik, birçok kimsenin de imkanları, ikisine birden yetecek kadar müsait.
Sadece ziyaret. Tek başına bu bile çok önemli. İstanbul'dan, Bursa'dan, Kayseri'den, Konya'dan insanların kalkıp, Üsküp'ün, Sarayevo'nun sokaklarında yürümesi, birkaç kişinin hatırını sorması, o ülkelerin mescitlerinde iki rekat namaz kılması, dağlarına bakması, suyundan içmesi, sofralarına oturması, sadece bunlar bile çok önemli.
Daha fazlası da yapılabilir
Ziyaretten fazlasını da yapabiliriz. Savaşın izlerinden ibret alabiliriz. Şehitlere dua edebiliriz. Onlarla iş yapabiliriz. Onların yaptıkları iyi işlere destek olabiliriz. Ama bütün bunları, ancak, sevgiyi, kardeşliği, dostluğu içimizde hissedersek, ihtiyacı içimizde hissedersek yapabiliriz.
Yapılabilecekler, bireysel ilgilerle sınırlı değil. Elbette, devlet olarak da çok şey yapılabilir.
Burada, iki ülke insanı arasındaki yakınlığı önemseyen herkes, eski Türk Büyükelçisi Şükrü Tufan'ı minnetle, hayırla yâdediyor. Herkes, Bosna'da görevli Türk birliğinin, Ayvaz Dede Şenlikleri'nde, orada toplanan binlerce insana yiyecek dağıtmasını, çadır kurmasını alkışlıyor. Bu tür jestlerin, aradaki sevgi bağlarını güçlendirdiği, gözle görülebiliyor. TİKA'nın faaliyetleri de, birçok kimse tarafından olumlu bulunuyor. Ve herkes, şimdiki büyükelçiliği duyarsız, ilgisiz ve soğuk buluyor.

Cemalettin Ladiç: Bir dertli adam

Savaş döneminde milletvekili olan, şu anda üniversitede öğretim üyeliği yapan Cemalettin Ladiç, Saraybosna'nın, son zamanlarda 'Babo'nun ülkesi olmaktan uzaklaştırıldığını düşünüyor. Mostar'daki köprü açılışında, köprünün oradaki varlığının anlamıyla ilgili doğru dürüst tek söz söylenmemiş olmasından şikayet ediyor. Kültürel olarak, kendi köklerimizden kopuyoruz, diyor. Mutlaka, yerli bir televizyon kanalı kurulması gerektiğini ve Türkiye'nin böyle bir çabaya katkıda bulunabileceğini söylüyor.