Sen Yoktun ...!!

[Tatlı Bela]

SEN YOKTUN


Günler güz yaprakları gibi birer birer düşerken ayaklarımın dibine.
Ben her gece karanlığa dikip gözlerimi.
Senin aydınlığını bekledim.
Sen yoktun

Evlerin duvarları birer birer üzerime yıkıldı.
Her bir hücrenin acısını ta yüreğimde hissederken ben
Enkazın altından çekip alacak elini aradım.
Sen yoktun…

Özlem şarkılarını ezberledim.
Kimini bağıra bağıra kimini fısıldayarak söyledim.
Karanlığa haykırdım Hasretimi sesimi duyacaksın diye bekledim.
Sen yoktun….


Senden gelecek bir tek haberi bekledim.
Saatler asırlar gibi geldi geçmedi.
Çalan her telefonu yüreğimin delice cağlayan atışıyla açtım.
Senden başka duyduğum her sesle hep aynı hayal kırıklığını yaşadım.
Onlar beni duymak istiyorlardı bense seni.
Sen yoktun

Seni aramaktan yorgun düşmüş bedenimi karanlığın kucağına uzattım Her gece
Bir an önce uykunun beni cekip almasını istedim olmadı.
Kaç gece sabah ettim kapamadan gözlerimi
Kaç gece merdivendeki ayak seslerini dinledim gelen sensindir diye.
Sen yoktun…

Her yağmurla hüzünde yağdı bu kentin üzerine bulutlar yalnızlığın işaretiydi.
Benim için beni ıslatan yağmur olmadı. Ben senin özleminle sırılsıklamdım.
Her mevsim hayata merhaba dedi bahar çiçek çiçek.
Uzun kıştan sonra gelmez dediğim göçmen kuşların dönüşünü gördüm.
Sen yoktun..

Her istasyon her otogar adresim oldu.
Bir trenden inersin sandım otobüsteki her yolcuya sensin diye baktım.
Yolculuklara vurdum kendimi kimsenin uğramadığı yerlere.
Sen yoktun..

Denizin sonsuz maviliğine umut bağladım.
Kıyılarda tükettim bekleyişlerimi. Hep sensiz sensiz gemiler geçti limanlardan.
Ben gemicilerin hasret türkülerine eşlik ettim.
Sen yoktun

Her gece ay paramparça oldu her gece yıldızlar birer birer düştü sokaklara.
Yıldızları sacına takıp gelmeni bekledim ayı avucuna alıp bana getirmeni bekledim.
Bir güneş gibi doğup aydınlatmanı dünyamı.
Ama SEN YOKTUN yanımda BİRTANEM